VPN روی روتر در برابر VPN روی هر دستگاه: کدام بهتر است؟

نصب یک اپلیکیشن VPN روی تلفن یا رایانه‌تان ساده است. اما اگر خانه‌تان پر از تلویزیون‌های هوشمند، کنسول‌های بازی، دستگاه‌های پخش جریانی، تبلت‌ها و تجهیزات خانه هوشمند باشد، نصب و مدیریت جداگانهٔ اپلیکیشن‌ها دیگر چندان راحت به نظر نمی‌رسد.

یک گزینه‌ی دیگر هم وجود دارد. به‌جای محافظت جداگانه از هر دستگاه، می‌توانید VPN را روی روتر خود نصب کنید و تمام دستگاه‌های متصل به Wi-Fi را از طریق تونل رمزگذاری‌شده عبور دهید.

هر دو روش از VPN برای رمزگذاری ترافیک اینترنت و جایگزین کردن آدرس IP عمومی شما با آدرس سرور VPN استفاده می‌کنند. تفاوت در این است که این محافظت از کجا آغاز می‌شود.

یک VPN روتر پوشش خودکار فراهم می‌کند، در حالی که اپلیکیشن‌های VPN کنترل بیشتری به شما می‌دهند. برای بسیاری از خانه‌ها، بهترین راهکار در واقع ترکیبی از هر دو است.

نحوهٔ کار VPN روی روتر شما

معمولاً، روتر شما تلفن‌ها، تبلت‌ها، رایانه‌ها، تلویزیون‌ها و سایر دستگاه‌ها را به ارائه‌دهنده خدمات اینترنت شما متصل می‌کند. هر دستگاه ترافیک را از طریق روتر به اینترنت می‌فرستد.

وقتی خود روتر به VPN متصل می‌شود، مسیر تغییر می‌کند. ترافیک اینترنت دستگاه‌هایی که از این اتصال استفاده می‌کنند، از دستگاه به روتر می‌رود، از تونل رمزگذاری‌شده VPN عبور می‌کند و سپس به اینترنت می‌رسد.

این کار روتر را به یک درگاه مرکزی VPN تبدیل می‌کند. لازم نیست به خاطر بسپارید که روی هر دستگاه متصل، برنامه‌ای را باز کنید و دستگاه‌هایی که از نرم‌افزار VPN پشتیبانی نمی‌کنند نیز همچنان می‌توانند از آن بهره‌مند شوند.

همه‌چیز در پشت روتر VPN می‌تواند از یک اتصال محافظت‌شده مشترک استفاده کند. به همین دلیل، محافظت در سطح روتر برای خانه‌هایی با ده‌ها دستگاه متصل، به‌ویژه جذاب است.

یک شرط مهم وجود دارد. روتر شما باید از یک کلاینت VPN و پروتکلی که ارائه‌دهنده VPN شما پشتیبانی می‌کند، پشتیبانی کند.

X-VPN در حال حاضر از WireGuard، OpenVPN و L2TP/IPsec در روترهای سازگار پشتیبانی می‌کند، هرچند گزینه‌های دقیق بسته به مدل روتر متفاوت است. برای یافتن دستورالعمل‌های متناسب با سخت‌افزار خود، صفحه راه‌اندازی VPN روی روتر را بررسی کنید.

بزرگ‌ترین مزیت، پوشش‌دهی است

ممکن است از تعداد دستگاه‌های متصل به اینترنت در خانه‌تان شگفت‌زده شوید. علاوه بر تلفن‌ها، تبلت‌ها و رایانه‌ها، ممکن است تلویزیون، دستگاه‌های پخش آنلاین، بلندگو، دوربین‌های امنیتی، چراغ‌ها، لوازم خانگی، ترموستات و کنسول‌های بازی هم داشته باشید.

برخی از این دستگاه‌ها برنامه‌های VPN دارند، اما بسیاری از آن‌ها ندارند. برای مثال، PlayStation، Xbox، Nintendo Switch و محصولات مختلف خانه هوشمند برای اجرای برنامه‌های VPN سنتی طراحی نشده‌اند.

راهکارهایی وجود دارد. برای مثال، X-VPN به PlayStation 4/5 یا Nintendo Switch اجازه می‌دهد از طریق یک سرور پروکسی که اپلیکیشن موبایل آن ایجاد می‌کند، متصل شوند؛ به‌شرط آنکه گوشی و کنسول به یک شبکه Wi-Fi متصل باشند. روش‌های مشابهی ممکن است برای برخی کنسول‌ها کار کنند، اما یک مرحله راه‌اندازی دیگر به همراه دارند. برای چندین دستگاه بازی، X-VPN توصیه می‌کند VPN را روی روتر اجرا کنید تا اتصال پایدارتری داشته باشید.

یک روتر VPN مشکلات سازگاری و پایداری را برطرف می‌کند، چون دستگاه به‌تنهایی نیازی به درک چیزی درباره VPN ندارد. دستگاه به‌طور معمول به Wi-Fi متصل می‌شود و روتر تونل را مدیریت می‌کند. محافظت از طریق روتر به‌ویژه برای دستگاه‌هایی مفید است که نمی‌توانند از خودشان محافظت کنند.

همچنین از دستگاه‌های موقت هم پشتیبانی می‌کند. اگر دوست یا یکی از اعضای خانواده به Wi-Fi شما وصل شود، تلفن یا لپ‌تاپ او می‌تواند بدون نصب هیچ چیزی از اتصال VPN استفاده کند. همین موضوع دربارهٔ خرید یک وسیلهٔ هوشمند دیگر برای خانه هم صدق می‌کند. آن را به شبکهٔ محافظت‌شده وصل کنید تا به‌طور خودکار به VPN متصل شود.

این تغییر خوبی است و دیگر لازم نیست شش ماه بعد متوجه شوید که تلویزیون هوشمند اتاق‌خواب را محافظت نکرده‌اید، چون فراموشش کرده بودید.

اپلیکیشن‌های VPN کنترل بسیار بیشتری ارائه می‌دهند

سادگی روتر VPN بزرگ‌ترین محدودیت آن را نیز ایجاد می‌کند. همه افرادی که از طریق آن روتر متصل می‌شوند، معمولاً از سرور و پیکربندی‌ای استفاده می‌کنند که شما انتخاب کرده‌اید.

فرض کنید از طریق سروری در کانادا استریم می‌کنید، در حالی که شخص دیگری برای سرویس دیگری به اتصال ایالات متحده نیاز دارد. با یک تونل در سطح روتر، تغییر سرور روی همه افرادی که از آن استفاده می‌کنند تأثیر می‌گذارد.

اپلیکیشن‌های VPN به هر دستگاه اجازه می‌دهند انتخاب خودش را داشته باشد. لپ‌تاپ شما می‌تواند از طریق تورنتو متصل شود، گوشی‌تان از طریق نیویورک و یک تبلت نیز می‌تواند موقتاً به‌طور کامل از VPN قطع شود. اپلیکیشن‌های جداگانه برای هر دستگاه به هر کاربر اجازه می‌دهند در هر لحظه اتصالی را انتخاب کند که بهترین عملکرد را دارد.

اپلیکیشن‌ها همچنین تغییر پروتکل‌ها، فعال‌کردن کلید قطع اضطراری یا جابه‌جایی بین سرورها را بسیار آسان‌تر می‌کنند. به‌جای ورود به صفحه مدیریت روتر و تغییر تنظیمات، معمولاً کافی است روی یک دکمه بزنید.

قابلیت‌هایی مانند تونل‌سازی تفکیکی معمولاً در یک اپلیکیشن VPN نیز آسان‌تر قابل‌درک و مدیریت هستند. تونل‌سازی تفکیکی به برنامه‌ها یا وب‌سایت‌های انتخاب‌شده اجازه می‌دهد از VPN عبور نکنند، در حالی که بقیه موارد همچنان محافظت می‌شوند.

برخی از روترهای پیشرفته کنترل‌های مسیریابی مشابهی دارند، اما راه‌اندازی آن‌ها تفاوت زیادی دارد. برای بیشتر افراد، استفاده از یک اپلیکیشن بسیار ساده‌تر است.

کدام گزینه سریع‌تر است؟

VPN همیشه مقداری سربار پردازش و مسیریابی ایجاد می‌کند، چون ترافیک شما باید رمزگذاری شود، از طریق یک سرور VPN ارسال شود و دوباره رمزگشایی شود. سریع‌تر بودن روتر یا اپلیکیشن دستگاه به سخت‌افزاری بستگی دارد که این کار را انجام می‌دهد.

تلفن‌ها و رایانه‌های مدرن پردازنده‌های قدرتمندی دارند که می‌توانند رمزگذاری VPN را به‌طور کارآمد انجام دهند. یک روتر اقتصادی ممکن است قدرت پردازشی بسیار کمتری داشته باشد، به‌ویژه اگر چندین سال از عمر آن گذشته باشد.

اگر پردازندهٔ روتر نتواند داده‌ها را به‌اندازهٔ کافی سریع رمزگذاری کند، ممکن است سرعت VPN شما محدود شود؛ حتی اگر سرویس اینترنت و سرور VPN شما توانایی انتقال داده با سرعت بسیار بالاتری را داشته باشند. روترهای قدیمی‌تری که از OpenVPN استفاده می‌کنند، به‌ویژه ممکن است با این محدودیت مواجه شوند.

سخت‌افزارهای جدیدتر و پروتکل‌های کارآمدی مانند WireGuard می‌توانند این تفاوت را به‌طور چشمگیری کاهش دهند. یک روتر توانمند ممکن است بتواند اتصال اینترنت معمولی خانه را بدون ایجاد گلوگاه محسوس مدیریت کند.

سرعت VPN روتر تا حد زیادی به خود روتر بستگی دارد. به همین دلیل، اگر اینترنت گیگابیتی یا اتصال پرسرعت دیگری دارید، جایگزین کردن یک روتر کاملاً سالم با سخت‌افزاری که از VPN پشتیبانی می‌کند، نیازمند بررسی بیشتری است.

اجرای مستقیم VPN روی یک گوشی، تبلت یا لپ‌تاپ مدرن، پردازش VPN توسط روتر را از معادله حذف می‌کند. وقتی حداکثر سرعت اهمیت دارد، معمولاً این گزینه امن‌تر است.

فاصله و ازدحام سرور در هر صورت همچنان اهمیت دارند. انتخاب یک موقعیت سرور VPN نزدیک معمولاً نقطه شروع بهتری برای تأخیر کم و توان عملیاتی بالا فراهم می‌کند.

بازی و استریم، انتخاب را جذاب‌تر می‌کنند

تلویزیون‌های هوشمند و کنسول‌های بازی دو مورد از مهم‌ترین دلایل برای راه‌اندازی VPN روی روتر هستند. ممکن است اپلیکیشن VPN برای یک دستگاه پخش در دسترس نباشد و کنسول‌های بازی هم معمولاً بدون راهکارهای جایگزین از کلاینت‌های استاندارد VPN پشتیبانی نمی‌کنند. راه‌اندازی VPN روی روتر هر دو مشکل را بدون نیاز به پیکربندی‌های غیرمعمول شبکه حل می‌کند.

همچنین تغییر موقعیت مکانی را برای همه دستگاه‌های متصل به شبکه امکان‌پذیر می‌کند. اگر روتر شما به سروری در منطقه‌ای دیگر متصل شود، تلویزیون یا کنسول معمولاً به‌جای اتصال خانگی شما، آدرس IP عمومی سرور VPN را می‌بیند.

اگر چند تلویزیون و دستگاه استریم از یک موقعیت سرور مشترک بهره می‌برند، راه‌اندازی آن اتصال روی روتر می‌تواند از تنظیمات تکراری زیادی جلوگیری کند. اما این کار برای بازی یک نقطه‌ضعف دارد. بازی‌های رقابتی به تأخیر بسیار حساس‌اند و عبور دادن ترافیک از یک سرور VPN دوردست می‌تواند چند میلی‌ثانیه به تأخیر اضافه کند. با VPN روی روتر، ممکن است گیمر مجبور باشد از سروری استفاده کند که برای بقیه اعضای خانه انتخاب شده است.

بازی اغلب از مسیریابی انتخابی سود می‌برد. اگر VPN روتر باعث افزایش تأخیر شود، ممکن است بخواهید کنسول از اتصال مستقیم استفاده کند و سایر دستگاه‌ها همچنان از طریق VPN متصل شوند. در رایانهٔ مخصوص بازی، اپلیکیشن VPN معمولاً این کار را آسان‌تر می‌کند، چون می‌توانید بدون تغییر اتصال دیگران، اتصال را قطع کنید، سرورها را تغییر دهید یا از تونل‌سازی تقسیم‌شده استفاده کنید.

یک VPN روتر بیرون از خانه همراه شما نمی‌آید

وقتی همه‌چیز در خانه بی‌نقص کار می‌کند، به‌راحتی ممکن است محدودیتی را نادیده بگیرید. VPN روی روتر اجرا می‌شود، نه روی تلفن یا لپ‌تاپ.

به‌محض اینکه از شبکه Wi-Fi خود خارج می‌شوید، حریم خصوصی VPN که این شبکه فراهم می‌کند، پشت سر شما می‌ماند. وقتی از در بیرون می‌روید، تلفن شما به داده تلفن همراه تغییر می‌کند. لپ‌تاپ شما ممکن است در فرودگاه، هتل، کتابخانه یا کافه به یک شبکه Wi-Fi عمومیِ محافظت‌نشده متصل شود. هیچ‌یک از این اتصال‌ها از روتر خانگی شما عبور نمی‌کند.

یک VPN روتر از شبکه محافظت می‌کند، درحالی‌که یک اپلیکیشن از دستگاه در هر جایی که می‌رود محافظت می‌کند. این مزیت بزرگی برای اپلیکیشن‌های VPN روی گوشی‌ها، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌هاست. می‌توانید آن‌ها را در خانه فعال نگه دارید، به داده تلفن همراه بروید، به Wi-Fi عمومی متصل شوید و بدون اینکه نگران باشید به کدام روتر وصل هستید، همچنان از همان VPN استفاده کنید.

اگر زیاد سفر می‌کنید، گزینه‌ی دیگری هم وجود دارد. یک روتر مسافرتی کوچک می‌تواند در هتل یا اقامتگاه اجاره‌ای، شبکه‌ی Wi-Fi محافظت‌شده‌ی خودتان را ایجاد کند. دستگاه‌هایتان به روتر مسافرتی وصل می‌شوند و روتر از طریق سرویس اینترنت هتل به اینترنت متصل می‌شود.

این قابلیت به‌ویژه وقتی چند دستگاه همراهتان دارید کاربردی است، اما همچنان برای گوشی یا لپ‌تاپی که مرتب از اتاق خارج می‌شود، به آن به‌عنوان تنها راهکار VPN اتکا نمی‌کنم.

راه‌اندازی و نگهداری برنامه‌های VPN موردعلاقه

راه‌اندازی یک اپلیکیشن VPN معمولاً سریع و آسان است. کافی است آن را دانلود کنید، وارد حساب کاربری‌تان شوید و روی Connect بزنید. نصب روی روتر به کار بیشتری نیاز دارد.

بسته به روتر و پروتکل، ممکن است لازم باشد یک فایل پیکربندی دانلود کنید، اطلاعات ورود VPN را وارد کنید، یک سرور انتخاب کنید و اتصال را از طریق رابط مدیریت روتر اضافه کنید.

برای بعضی از مدل‌ها شاید کار دشواری نباشد، اما منوهای روترها با هم تفاوت دارند. دستورالعمل‌های مربوط به یک روتر ASUS ممکن است کاملاً با دستورالعمل‌های TP-Link، Netgear، GL.iNet یا روترهای مجهز به OpenWRT متفاوت باشند.

به‌روزرسانی تنظیمات هم به تلاش بیشتری نیاز دارد. اگر بخواهید با یک اپلیکیشن VPN کشور را تغییر دهید، شاید فقط به دو بار لمس نیاز داشته باشید. اما در روتر، ممکن است لازم باشد پیکربندی دیگری بارگذاری کنید یا پروفایل VPN را تغییر دهید.

پس از نصب برنامه‌های VPN روی هر دستگاه، اعمال تغییرات معمولاً بسیار آسان‌تر از پیکربندی مجدد VPN روتر است.

با این حال، اگر به‌ندرت سرورها را تغییر می‌دهید، این رابطه برعکس می‌شود. VPN روتر می‌تواند به‌طرز شگفت‌انگیزی کم‌دردسر باشد. تلویزیون را روشن کنید، یک پریز هوشمند جدید را وصل کنید یا رمز عبور Wi-Fi را در اختیار مهمان بگذارید؛ نیازی به راه‌اندازی VPN اضافی نیست.

حفاظت از حریم خصوصی مشابه است، اما مرزها متفاوت‌اند

چه تونل روی گوشی شما آغاز شود و چه روی روتر، مدل پایهٔ حریم خصوصی یکسان است. ترافیکی که از طریق VPN ارسال می‌شود، بین کلاینت VPN و سرور VPN رمزگذاری می‌شود و وب‌سایت‌ها به‌جای آدرس عمومی معمول شما، آدرس IP عمومی سرور VPN را می‌بینند.

تفاوت مهم در این است که ترافیک از کجا وارد آن تونل می‌شود.

با یک اپلیکیشن، رمزگذاری روی دستگاه آغاز می‌شود. با VPN روتر، ترافیک از شبکه محلی شما به روتر می‌رسد و سپس وارد تونل VPN می‌شود.

در شبکه Wi-Fi امن خانه‌تان، معمولاً این موضوع نگرانی زیادی ایجاد نمی‌کند، چون خود Wi-Fi باید از قبل با رمزگذاری WPA2 یا ترجیحاً WPA3 محافظت شده باشد.

یک VPN همچنان دستگاه‌ها را نامرئی نمی‌کند. وب‌سایت‌ها و اپلیکیشن‌ها می‌توانند از طریق ورود به حساب کاربری، کوکی‌ها، اثرانگشت دستگاه، مجوزهای مکان‌یابی و اطلاعات دیگری که به نشانی IP شما وابسته نیستند، شما را شناسایی کنند. تغییر محل اجرای VPN، چیزهایی را که VPN می‌تواند یا نمی‌تواند پنهان کند تغییر نمی‌دهد.

روش استفاده از روتر نیز نباید جایگزین امنیت پایه شبکه شود. میان‌افزار روتر را به‌روز نگه دارید، از یک گذرواژه قوی برای مدیر استفاده کنید، از Wi-Fi با رمزگذاری مدرن محافظت کنید و برای مهمانان و دستگاه‌های خانه هوشمند غیرقابل‌اعتماد، یک شبکه مهمان جداگانه در نظر بگیرید.

آیا می‌توانید از VPN روتر و اپلیکیشن‌های VPN به‌طور هم‌زمان استفاده کنید؟

می‌توانید، هرچند اجرای هم‌زمان هر دو همیشه مفید نیست. اگر روتر شما از قبل به یک VPN متصل باشد و VPN دیگری را روی لپ‌تاپتان فعال کنید، ممکن است ترافیک آن لپ‌تاپ از دو تونل VPN جداگانه عبور کند. این کار می‌تواند یک لایه مسیریابی اضافی فراهم کند، اما ممکن است سرعت را کاهش دهد، تأخیر را افزایش دهد و گاهی باعث مشکلات اتصال شود.

راه‌های مفیدتری برای ترکیب این دو رویکرد وجود دارد.

می‌توانید VPN روتر را برای تلویزیون‌های هوشمند، کنسول‌ها، محصولات خانه هوشمند و دستگاه‌های مهمان فعال نگه دارید و در عین حال، برنامه‌های VPN را برای سفر روی تلفن‌ها و لپ‌تاپ‌ها نصب داشته باشید. در خانه، وقتی روتر از قبل اتصال را فراهم می‌کند، این برنامه‌ها می‌توانند غیرفعال بمانند.

گزینهٔ دیگر این است که اگر سخت‌افزارتان اجازه می‌دهد، دو شبکهٔ Wi-Fi داشته باشید. یکی می‌تواند از طریق VPN مسیریابی شود و دیگری مستقیماً به اینترنت متصل شود. جابه‌جایی دستگاه بین این دو شبکه، عملاً به شکل ساده‌ای از تونل‌سازی تفکیکی در سطح شبکه تبدیل می‌شود.

یک راه‌اندازی ترکیبی به روتر امکان می‌دهد پوشش را مدیریت کند و اپ‌ها جابه‌جایی و انتخاب‌های فردی را بر عهده بگیرند. به این ترتیب، یک پیکربندی به همه دستگاه‌ها تحمیل نمی‌شود و در عین حال، گجت‌های فاقد پشتیبانی از VPN به‌راحتی می‌توانند به تونل متصل شوند.

مقایسه سریع VPN روتر با اپلیکیشن‌های VPN

تمایز این دو روش وقتی آن‌ها را در کنار هم بررسی کنید، کاملاً روشن می‌شود. روتر از نظر پوشش و راحتی برتری دارد، در حالی که اپلیکیشن‌ها انعطاف‌پذیری و قابلیت جابه‌جایی بیشتری دارند.

کدام راه‌اندازی VPN بهتر است؟

اگر فقط تلفن، تبلت، رایانه و شاید یک دستگاه پخش جریانی با اپلیکیشن VPN مخصوص خودش را دارید، احتمالاً نصب جداگانه VPN آسان‌تر است. با این کار کنترل دقیق‌تری خواهید داشت، می‌توانید سریع سرورها را عوض کنید، عیب‌یابی ساده‌تری انجام دهید و هنگام خروج از خانه هم از خود محافظت کنید.

با بزرگ‌تر شدن شبکه‌تان، گزینهٔ روتر جذاب‌تر می‌شود. تلویزیون‌های هوشمند، کنسول‌ها، دستگاه‌های پخش جریانی، دستگاه‌های IoT، دوربین‌های امنیتی و دستگاه‌های مهمان، همگی می‌توانند بدون نیاز به نرم‌افزار VPN اختصاصی خودشان به شبکه متصل شوند.

برای یک خانواده یا خانه هوشمند، شاید بخواهید راه‌اندازی ترکیبی را در نظر بگیرید. اجازه دهید روتر از دستگاه‌هایی که در خانه می‌مانند و یا نمی‌توانند برنامه VPN را اجرا کنند یا نیازی به تغییر مکرر سرور ندارند، مراقبت کند. برنامه‌های VPN را روی تلفن‌ها، تبلت‌ها و لپ‌تاپ‌هایی نصب کنید که در آن‌ها جابه‌جایی، سرعت، تونل‌سازی تفکیکی و انتخاب سرور اهمیت بیشتری دارد.

واقعاً لازم نیست بین روتر VPN و اپلیکیشن‌های VPN یکی را انتخاب کنید. وقتی با هم استفاده شوند، هرکدام بخش متفاوتی از یک مشکل را حل می‌کنند.

یک روتر در محافظت بی‌سروصدا از شبکه‌ای پر از دستگاه‌ها عالی عمل می‌کند. یک اپلیکیشن وقتی از آن شبکه خارج می‌شوید، بهتر از شما محافظت می‌کند. ترکیب این دو مزیت، بدون اینکه کنترل را از دست بدهید، پوشش کاملی فراهم می‌کند.

سوالات متداول